Uit dit onderzoek blijkt dat re-integratietrajecten voor WW’ers en bijstandsgerechtigden op korte termijn weliswaar tot een kleinere kans op werk leiden, maar op lange termijn tot een blijvend grotere kans op werk. Over het algemeen zijn de (kortetermijn)effecten van re-integratietrajecten beperkt. Uit dit rapport blijkt echter dat een focus op de korte termijn een te negatief beeld geeft. Dat heeft te maken met het zogenaamde lock-in effect. Daarmee wordt bedoeld dat werklozen door het volgen van een traject vaak minder bezig zijn met het zoeken naar een baan. Na afloop van het traject stijgt de baankans weliswaar maar het lock-in effect wordt daarmee op korte termijn nog niet gecompenseerd. Dat effect is sterker voor WW’ers dan voor WWB’ers, omdat de laatste groep ook zonder re-integratietraject een lage kans heeft om een baan te vinden.
De resultaten pakken anders uit wanneer de langetermijneffecten worden bekeken. Over de gehele onderzochte periode, tot acht jaar na de start van het traject, blijkt de kans op werk na het volgen van een traject groter. Degenen die een traject hebben gevolgd zijn ook meer maanden werkzaam geweest dan degenen die geen traject hebben gevolgd.
