Mag een werkgever zich wel of niet bemoeien met de persoonlijke leefstijl van zijn medewerkers? De meningen hierover zijn hevig verdeeld, zo blijkt uit het onderzoek. Een flinke minderheid wil er absoluut niet aan. Leefstijl is privé en je eigen verantwoordelijkheid. Daar heeft de werkgever zich niet mee te bemoeien. Ook al moet hij betalen voor ziekteverzuim dat er soms het gevolg van kan zijn. Want waar zou die bemoeienis dan ophouden? Zo meldt een deelnemer: “Mijn manager schafte de cafeïne af in de koffie zonder wat te zeggen. Is gelukkig door OR hersteld.” Kleven er immers niet aan bijna elke leefstijl risico’s voor de inzetbaarheid? Laat de werkgever die hierover begint, eerst eens naar zijn eigen leefstijl kijken. “Sommige mensen ontspannen zich in een resort, anderen doen dat nu eenmaal beter abseilend langs de afgrond.”
De persoonlijke leefstijl respecteren, maar respectvol inspelen op de gevolgen voor het werk, dat kan voor de meesten wel. In het algemeen lijkt de grens te worden getrokken bij de gezondheid: “Daar waar het gezondheidsrisico in beeld komt mag een discussie gestart worden. Pas als een medewerker ziek wordt door zijn leefstijl, kun je als werkgever de werknemer confronteren met de mogelijke consequenties.”
